To była naprawdę smutna historia. Westchnęłam głęboko.
-Naprawdę nie musiałeś mi tego opowiadać.- powiedziałam wpatrzona w dal.
-Wiem.- odpowiedział. Znów zapadła niezręczna cisza.
-To... co robimy teraz?- zapytałam. Brad wzruszył ramionami.
-Nie wiem.- nikt nie wiedział. Wszystko było takie odległe. Siedzieliśmy i patrzyliśmy w dal. Poranek przerodził się w południe. Było ciepło. Lekki wiatr z północy sprawiał, że często przechodziły mnie dreszcze, ale nie przejmowałam się tym zbytnio. W końcu spojrzałam na Brad'a.
-To co w końcu?- zapytałam.
<Brad?Znów mi wena uciekła>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Zostaw po sobie ślad!