- Budzi się. - Szepnęłam cicho do Gustawa. Czarna wadera otworzyła oczy. Mój mąż spojrzał na nią podejrzliwie, póki nie wyczytał z wyrazu jej oczu i twarzy, że nie jest szkodliwa.
- Jak się nazywasz? - Zapytał, kiedy wadera wstała.
- Luna. - Odpowiedziała niepewnie.
- Wiesz, że to nie twoje tereny?
- Tak, ale musiałam gdzieś uciec.
- Powiedz wszystko od początku. - Wtrąciłam. Po opowieści Luny...
- Może chcesz dołączyć do naszej watahy...? - Spytaliśmy chórem. Wadera energicznie pokiwała głową. Została z nami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Zostaw po sobie ślad!