Happy b-day v.2

*wow ten tytuł*
Może nie jest to jakaś super hiper niespodzianka, ale mimo wszystko mam nadzieję że chociaż przez chwilę będzie ci ciepło na serduszku :3

Cóż, standardowo życzę ci szczęścia, zdrowia i wszystkiego najlepszego. Bo prawda taka, że każdemu się to przydaje. Ale tak poza tym...
Przede wszystkim większego docenienia swojej osoby (nwm jak to ładnie ubrać w słowa, widać że jestem tu najmłodsza xd) - zrozum w końcu, że jesteś dobry w wielu rzeczach: piszesz świetne opka, ciągle robisz postęp w rysowaniu, małymi kroczkami do przodu, a przede wszystkim - jesteś najwspanialszym przyjacielem jakiego mogłabym kiedykolwiek sobie "wynaleźć". Jeśli nie poprawisz się do następnych urodzin, to za karę kupię ci okulary żebyś to wszystko zobaczył

Spokoju, z zewnątrz i wewnątrz. Wiem, że wszystkim pokażesz na co cię stać i wierzę, że zrobisz to raz a porządnie - oboje wiemy o czym teraz mówię. Chciałabym, aby twoje problemy zniknęły, albo chociaż znacznie zmalały, ponieważ jesteś naprawdę wspaniałą osobą i nie zasługujesz na to, co otrzymujesz...

Spełnienia marzeń, takich malutkich i tych większych. Tych "pobocznych", a także priorytetów skrywanych głęboko wewnątrz. Dalej dąż do tego wszystkiego, a jeśli tylko coś stanie ci na drodze, to zawołaj mnie, a zaraz przyjadę z buldożerem i pomogę jak będę mogła X3

Poza tym wszystkim, także wielu niespodziewanych PotGów, dużo paczek Laysów, umiejętności kojarzenia faktów podsuwanych ci pod nos, cierpliwości do mojej gadaniny, farszu i kasy żeby wszystko poszło zgodnie z planem :3

*a piosenki ci żadnej nie puszczę bo w sumie nwm czego ty słuchasz i byłoby adekwatne, jestem nieprzygotowana, przepraszam xd*

~ Mały Wielorybek wraz z całą ekipą WKW <3
A prezentem pochwalisz się później xd

WAŻNA INFORMACJA

Nie, WKW żyje. I ja też.

~ 

Bez ceremonii, trochę nas nie było, ale jesteśmy.
A przynajmniej ja.
I jest też szybciutkie ogłoszenie parafialne.
A potem coś dla chętnych, o ile kogoś to jeszcze interesuje.

PROSZĘ NAPISAĆ MI CZYJE WILKI ZOSTAJĄ DO KOŃCA ROKU. WILKI, O KTÓRYCH NIKT NIE DA ZNAĆ ZOSTANĄ USUNIĘTE 1 STYCZNIA. WILKI, KTÓRE NIE ZOSTAŁY DODANE DO WKW (a jest takich parę) RÓWNIEŻ SIĘ LICZĄ.

***

Teraz część dla tych, którzy planują zostać.
Rozpada nam się sztab adminowski i trochę nie wiem co robić, aktualnie zostałam ja, Zecor i Then, a nie wiem, czy oni chcą nadal udzielać się w jakiś dodatkowy sposób i czy chcą się w ogóle udzielać. 
Nie mogę zdradzać szczegółów, ale Alexis na pewno opuści nas niebawem, Szymon powiedział, że daje sobie jeszcze kilka miesięcy na "uśmiercenie" swych postaci. Jednak co potem? 
Nie wiem, czy zostanie podział na klany.
Nie wiem, czy Then i Zec będą nadal adminami.
Na pewno zmniejszy się ilość dostępnych opcji na blogu.
W końcu chodzi tu o pisanie, a nie o tworzenie z bloga gry z masą opcji.

Brakowało mi tego.
Prosiłabym aby Then i Zec skontaktowali się ze mną w sprawie adminowania (niby ze sobą piszemy, ale ciii XD), a jeżeli ktoś chciałby się zgłosić, że ew. może pomóc, to zapraszam.

Na wypadek, gdybym już nic nie napisała do wigilii - WESOŁYCH ŚWIĄT!

~ Lost

Od Ivy - C.D. Sam'a "Wytrwały cel"

Poprzednie opowiadanie

Nie mam pojęcia dlaczego w taki a nie inny sposób postanowiłam poruszyć kwestię przyszłego "zawodu" obejmowanego przez Sama. To pytanie, które niezręcznie mógł odebrać... były to słowa dwuznaczne, a tak jak ustaliłam z samą sobą. nie miałam zamiaru dawać mu sprzecznych sygnałów. Widząc jego zaintrygowaną pozę, i domyślając się emocji panujących w jego głowie szybko sprostowałam swoją wypowiedź. 

- Wiesz, chodzi mi głównie o to stanowisko. - Zaczęłam powoli a za razem dokładnie dobierając słowa tak, aby nie zrazić młodego samca do decyzji, dość trafnej i o dziwo takiej, którą sam podjął. - Będąc Strategiem bierzesz na swoje barki ogromną odpowiedzialność. Jeśli źle wytyczysz pozycję może to pogrzebać wiele istnień... A najgorsze jest to, że praktyki nie nauczysz się z opowieści starych weteranów. Oczywiście, możesz wyrobić sobie pewne odruchy, nauczyć się szybciej myśleć, ale...

- Zdaję sobie z tego sprawę Ivy, mimo to uważam, że jestem w stanie podjąć się zarówno tego zadania, jak i odpowiedzialności za ewentualne porażki. - Mówił dość głośno i spokojnie, cóż, jak na szczenię brzmiał całkiem dorośle. 

- To dobrze, przepraszam, że wprowadzam tak... smętny nastrój. Nie powinnam podcinać ci skrzydeł. - Mówiąc to wstałam, i zaczęłam powoli zbliżać się w stronę jeziora. Piękne, wysokie drzewa uginały się w oddali, wiatr szumiał poruszając każdą z igieł na sosnach... pisał ich historie... niczym los piszący historie dla każdego z nas. Niektóre igły urwały się z gałęzi i poszybowały ku lekko zmrożonym, mchom. Przypominały wilcze, zabłąkane dusze opuszczające zwyczajny świat śmiertelników. Przemyłam pysk zimną wodą, mój oddech natomiast delikatnie zadrżał. 

Czułam jak młodzik siada obok mnie, jednak dystans między nami był znacznie mniejszy niż ten, który zachowywaliśmy w jaskini. Moje schłodzone łapy spowijało delikatne ciepło wydzielane przez organizm basiora. Zamyśliłam się na chwilę, mimo to dość szybko otrząsnęłam się z transu. 

- Często tak odpływasz Ivy? - Zapytał Sam z radością w oczach spoglądając w moją stronę. 

- Ostatnio zdarza mi się to coraz rzadziej, kiedyś potrafiłam "znikać" o wiele częściej i na dłużej...Swoją drogą, czasem mi tego brakuje. - Wyznałam po raz pierwszy uciekając od kontaktu wzrokowego. 

-Mhm, a nad czym tak intensywnie się zastanawiasz? - Zapytał, ponownie przysuwając się bliżej. Nieznacznie, choć w tym momencie mogłam spokojnie przyciągnąć go do siebie. 

- Serio chce ci się tego słuchać? - Pytanie było raczej stwierdzeniem retorycznym. Wiedziałam, ba, byłam pewna jaką odpowiedź uzyskam..

- Puki mówisz, to mogę słuchać. Gorzej będzie jak zamilkniesz. - Krótkie, ale jakże zabawne stwierdzenie wypłynęło z ust basiora, wywołało u nas delikatny śmiech tylko po to, aby po chwili zniknąć gdzieś w odmętach pamięci. 

Uniosłam łeb spoglądając na szare kontury chmur pełznących leniwie po niebie. Choć wiatr był dość srogi te kolosy wlekły się wręcz niewyobrażalnie. Zaciągnęłam duży wdech powietrza, czułam jak przez mój nos przebijają się tysiące zapachów... Po prostu rozkoszowałam się tym jakże pięknym, jesiennym dniem. 

- Zastanawiałeś się kiedyś jak wiele rzeczy teoretycznie dla nas dobrych potrafi sprowadzić na nas zgubę? - Zapytałam, przy okazji zaczynając mój monolog przemyśleń. Oczywiście nie dałam Samowi czasu na odpowiedź. - Dla przykładu weźmy ogień. Twór, który jest w stanie oświetlić najciemniejsze czeluści, dawniej bywały plemienia, w których wierzono, że jeśli spali się odpowiednie kombinacje ziół to "święty płomień" odpędzi złe duchy... coś, co jest dla większości gatunków swego rodzaju ostoją... wystarczy, że popełnisz jeden błąd.

- A coś co znasz wymknie się spod kontroli... - Dokończył Sam. 

- Dokładnie, życiodajne ciepło stanie się zbyt natarczywe, twoja sierść stanie w płomieniach... widzę, że rozumiesz o co mi chodzi. 

- Tak... a jak to ma się do nas? - Zapytał wyraźnie zaintrygowany. 

- Zapewne ufasz kilku waderom lub basiorom, powiedziałeś im wiele rzeczy... jeśli jednak nagniesz tą znajomość może czekać cię przykra niespodzianka... 

- Staną się zdrajcami, jeśli nasza wspólna znajomość wymknie się spod kontroli i pójdzie w złym kierunku... - Młodzik wypowiedział te słowa ledwie słyszalnym szeptem. 

- Dokładnie Sam. Jest tak jak z ogniem. Wciąż musisz trzymać łapę na pulsie aby reagować w odpowiednim momencie. Prawie tak jak strateg na polu walki.- Mówiąc to uśmiechnęłam się spoglądając w jego stronę. 

W międzyczasie wiatr lekko ucichł, co z pewnością ułatwi wiele treningów. Ćwiczenia w tak przeszywającym wietrze nigdy nie były, nie są i nie będą przyjemne... ponownie wzięłam głęboki wdech. 

- Mam do ciebie kolejne pytanie Sam. - Zaczęłam, a basior ponownie lekko przekrzywił łeb. Uwielbiałam kiedy to robi, wyglądał wtedy co najmniej uroczo. - Co byś zrobił, gdybym przeszła na stronę Cecidisti Stellae?

<Sam?>

E k h i

''Nie obwiniaj się za nic.''

by Lhuin

podstawowe informacje
Imię: Ekhi
Pseudonim: Jeszcze nikt takowego nie wymyślił. Może będziesz pierwszy?
Klan: Luminosum Iter
Przydomek: SailorMemory
Płeć: Samiec
Wiek: 24 księżyce
Ranga: ★
Stanowisko: Atakujący
Typ: Wilk Gwiezdny
Rasa: Wilk Eteru
Głos: X [Starsailor]

***

opis wilka
Charakter: Zagubiony, stara się znaleźć własną drogę. Nie ma pojęcia co to znaczy żyć, pragnie poznać definicję tego słowa i znaleźć w życiu coś w rodzaju kotwicy. Z reguły spokojny, wydaje się nieobecny myślami. Powściągliwość jest świadomą decyzją, wynikającą z jego przeświadczeń. Zahamowany w reakcjach i słowach przez co sprawia wrażenie oziębłego. Potrafi trzymać język za zębami. Ograniczony w kontaktach, bowiem nie poznał czym jest zażyłość i nie ma pojęcia zielonego pojęcia jak budować relacje. Ostrożny, nie jest natarczywy i stara się przestrzegać granic wyznaczonych przez innych. Zazwyczaj to nie on odzywa się pierwszy czy oferuje spotkania. Ciężko mu się przemóc, nie potrafi zaufać, a myśl o tym, że mógłby go ktoś zranić skutecznie blokuje go przez wyżalaniem się. Wiecznie smutny, pogrążony w myślach dotyczących egzystencji. Mało co potrafi wzbudzić jego zainteresowanie, podobnie jak trudno go czymkolwiek zaskoczyć. Unikany przez inne wilki przez wzgląd na jego wpływ na nich, bowiem istoty czują się przy nim gorzej, jego nastrój przechodzi na nich. Ekhi czuje się osamotniony, nie radzi sobie z owym odczuciem. Podejmuje w pełni świadomą decyzję o wycofaniu się oraz życiu w cieniu, z dala od społeczności. Niezauważony, utożsamiany jest z cieniem, o którego istnieniu wie niewiele istot. Trudno o to, żeby na jego ustach zagościł uśmiech oprócz wiecznej maski. Emocjonalny, lecz niestabilny, nie wierzy w siłę umysłu. Jego nastrój zmienia się od czapy, nigdy nie wiadomo jaki będzie miał za chwilę. Słucha tylko i wyłącznie serca. Łatwo go zranić czy sprawić, że poczuje się odtrącony, a także będzie się starał o to, żeby tego po nim nie widać. Warto uważać na to co do niego się mówi. Koszmarnie zły kłamca, nieudolnie stara się to ukryć. Jedno jest pewne, Ekhi pragnie znaleźć kogoś kto przekieruje go na dobry tor, pomoże znaleźć znaleźć sens życia, a przede wszystkim potrzebuje pomocy.
Sprawność: Nie można powiedzieć, że jest totalną łamagą. Doskonały z siebie myśliwy, jak i zabójca. Dynamiczny i szybki, z łatwością potrafi dopaść ofiarę. W walce radzi sobie całkiem nieźle, dopóki przeciwnik nie jest od o wiele masywniejszy, ale grunt, że może się obronić. Posiada doskonałą orientację w terenie, a także świetny węch.
Aparycja: Pospolity szary wilki z prześwitami bieli na puszystym futrze. Głęboko osadzone piwne oczy definiowane są słowami: ciepłe oczy o zimny spojrzeniu. Szczupły, średniej postury z długimi łapami. Nie można powiedzieć, że nie jest wysportowany.
Znaki szczególne: No cóż, nie wyróżnia się niczym szczególnym. Od tak, po prostu kolejny wilk jakich wiele. 
Lubi: Ukojenie, ciszę, spokój ducha.
Nie lubi: Samotności, bólu psychicznego. 
Inne: Ekhi często biega, bowiem pozwala mu to zapomnieć o problemach.
Pochodzenie: Europa, Finlandia
Historia: Pierwszy oddech zaczerpnął w finlandzkiej tundrze. Po komplikacjach związanych z porodem jego matka zmarła. Obciążany za jej śmierć przez ojca żył w ciągłym przeświadczeniu, że to jego wina. Dzieciństwo miał trudne, wychowywał się sam, dopóki pod skrzydła nie wzięła go stara, osamotniona wilczyca i nie nauczyła podstawowych rzeczy. Zmarła dosyć szybko, a Ekhi po raz kolejny obwinił się za czyjąś śmierć, ponownie zostając samemu. Jego ojciec w niedługim czasie związał się po raz kolejny, a na świat przyszedł Nolan. Basior dzień po jego narodzeniu, odszedł z watahy i zawędrował tutaj.

***

zdolności magiczne
Żywioł: Woda, Mrok
Żywioł dodatkowy: -
Moce główne: Panowanie nad wodą, zmiana stanu wody, wodny pocisk, panowanie nad mrokiem, zmiana w cień, mroczna kula.
Moce specjalne:

• Telepatia - komunikacja za pomocą myśli.
• Szare widmo - kontrola nad mgłą. 
• Ciemny księżyc - czerpanie mocy z księżyca. Potrafi kontrolować podczas księżycowych nocy ciała innych niczym marionetki.

Moc dodatkowa: -

***

relacje z innymi
Partner: Trudno zdobyć jego zainteresowanie, ale jednej to się udało.
Rodzice: Desmond x Muriel (inna wataha)
Rodzina: Tutaj nie posiada.
Potomstwo: Nie posiada.
Najlepszy przyjaciel: Ciężko będzie.
Przyjaciele: Kto wie.
Wrogowie: Stara się nie posiadać, ale z tym różnie bywa.
Mistrz: Joa, stara wilczyca.
Uczeń: | Dawny: Brak | Obecny: Brak |
Wybawca: Ciekawe kto chciałby go ochraniać?
Oprawca: W sumie jest mu to obojętne.

***

statystyki
Miejsce zamieszkania: Szlak nad Szklaną Taflą - jaskinia jednokomorowa. Ekhi spędza w niej większość dnia.
Data dołączenia: 12 listopad 2017
Urodziny: 16 dzień zimy
Kamienie Mocy: 50.000
LVL: 2 [do lvl up zostało: 100]
EXP: | Ogólnie: 200 | Wykorzystano: 150 | Zostało: 50 |
Umiejętności: | Walka: 10 | Polowanie: 105 | Magia: 20 | Umysł: 15 |
Ekwipunek: Brak
Osiągnięcia: Brak
Stan: Bardzo dobry [100 HP]
Choroby/uczulenia: Aktualnie brak.
Zbroja: Brak
Broń: Brak
Towarzysz: Brak
Kontakt: | Howrse: Norah | email: norahvolf@gmail.com |

Chase odchodzi!

by Norah

Imię: Chase
Klan: Viridi Agmen
Stanowisko: Szczeniak
Partner/ka: Brak
Kontakt: | Howrse: Norah | email: norahvolf@gmail.com |
Powód odejścia: Decyzja właściciela/zaginięcie
PEŁNY PROFIL

Chase był szczeniakiem z ogromnym potencjałem i każdy wróżył mu wspaniałą przyszłość, jednak niestety, zgubiła go zwyczajna dziecięca ciekawość: któregoś dnia wyszedł na spacer i już nie wrócił. Liczymy, że kiedyś odnajdzie drogę powrotną do rodzinnego Klanu.

Avalon odchodzi!

by Verchie

Imię: Avalon
Klan: Viridi Agmen
Stanowisko: Zwiadowca
Partner/ka: Brak
Kontakt: | Howrse: Lуяα | Doggi: IdealnaKsiezniczka | email: szal000nykr000lik@gmail.com |
Powód odejścia: Decyzja właściciela
PEŁNY PROFIL

Poza tym, że był świetnym wojownikiem i łucznikiem, niewiele wiadomo o jego osobie. Nikt nie znał go za dobrze, rzadko był widywany w Klanie. Pewnego dnia spakował się i odszedł w poszukiwaniu celu. Liczymy, że jeszcze kiedyś do nas wróci...

Arcun odchodzi!

by SheltieWolf

Imię: Arcun
Klan: Fortis Corde
Stanowisko: Łucznik stopnia I
Partner/ka: Brak
Kontakt: | Howrse: Malavia |
Powód odejścia: Decyzja właściciela/odejście po stracie Ilii
PEŁNY PROFIL

Zamiast uroczystych pożegnań dodaję pożegnalną wiadomość właścicielki:
Moi kochani,
Z tej strony Arcun. Byłam tutaj... Od maja? Załóżmy, że tak. Wataha Krwawego Wzgórza była pierwszą moją watahą, a tak właściwie blogiem po długiej przerwie. Zżyłam się jak z blogiem, tak i z wami bardzo, jeszcze niedawno nie wyobrażałam sobie życia bez WKW. Niestety, niespodziewanie straciłam ochotę j wene, a bez tego ani rusz. Dziękuję wam za wszystko, wszystko i jeszcze raz wszystko. Nie zapomnijcie o mnie...

Senshi odchodzi!

by SheltieWolf

Imię: Senshi
Klan: Fortis Corde
Stanowisko: Dziedzic przywódców, Szczeniak
Partner/ka: Brak
Kontakt: | Howrse: Malavia |
Powód odejścia: Decyzja właściciela/porwanie przez dzikie zwierzęta
PEŁNY PROFIL

Zamiast uroczystych pożegnań dodaję pożegnalną wiadomość właścicielki:
Moi kochani,
Z tej strony Arcun. Byłam tutaj... Od maja? Załóżmy, że tak. Wataha Krwawego Wzgórza była pierwszą moją watahą, a tak właściwie blogiem po długiej przerwie. Zżyłam się jak z blogiem, tak i z wami bardzo, jeszcze niedawno nie wyobrażałam sobie życia bez WKW. Niestety, niespodziewanie straciłam ochotę j wene, a bez tego ani rusz. Dziękuję wam za wszystko, wszystko i jeszcze raz wszystko. Nie zapomnijcie o mnie...

Od Milo C.D. Ilii "Drastyczne zmiany"

Poprzednie opowiadanie

Dzień spędzony w towarzystwie Ilii był wspaniały. Podekscytowanie nie pozwoliło mi szybko zasnąć i właśnie przez to na drugi dzień wstałem później niż zwykle. Nie miałem pacjentów, więc mogłem w spokoju zająć się sobą. Postanowiłem wysprzątać jaskinię. Myślami byłem gdzie indziej, więc nie zorientowałem się z obecności niezapowiedzianego gościa.

— Mogę? — zapytał Arcun, rozglądając się po mojej jaskini.

Skinąłem głową, nie kryjąc mojego zdziwienia.

— Widziałem cię z Ilią — zaczął, patrząc mi prosto w oczy z pewnego rodzaju zaciętością. — Co was łączy?

Jego pytanie wytrąciło mnie z równowagi.

— Nic ci do tego — warknąłem cicho, mrużąc oczy.

Arcun uśmiechnął się kpiąco.

— Masz rację — mruknął. — Ale chyba powinienem wiedzieć kto zajmie moje miejsce, nie sądzisz?

— Nie jestem pewien — odparłem groźniej.

Atmosfera zgęstniała. Wpatrywaliśmy się w siebie z Arcunem, dopóki ten nie podniósł łap w geście poddania się i nie wycofał się z mojej jaskini.

— Nie szukam zwady — powiedział łagodnie. — Czuję się odrzucony i pragnę wyjaśnić pewne kwestie — wyznał. 

— Nie obraź się, ale to sprawa między tobą a Ilią — powiedziałem oschle. — A z tego co wiem ona już zostawiła ciebie za sobą.

Może i nie chciałem go tak potraktować, ale z drugiej strony nie miałem ochoty nawiązywać z nim jakieś komitywy. Tylko i wyłącznie interesowała mnie Ilia.

— Lepiej już idź stąd — powiedziałem. 

Arcun tak też uczynił. 

Były partner Ili najwyraźniej nie mógł pogodzić się ze stratą ukochanej. Z drugiej jednak strony może po prostu chciał do końca wyjaśnić pewne kwestie, a ja potraktowałem go źle, nie dając mu na to szansy? Nikt oprócz niego nie mógł mieć o tym pojęcia.

Od Sierry - C.D. Arcady'ego "Czy potrafisz pokochać zabójcę?"

Poprzednie opowiadanie

Na początku byłam pewna siebie, kiedy ochoczo przeskakiwałam przed biednego, przysypanego śniegiem Arcady'ego, jednak z czasem zaczęłam czuć nie tyle co strach, a niepokój. Przypomniała mi się pewna sytuacja, kiedy razem z bratem utknęliśmy w ogromnym tunelu, a za nami zasypał się śnieg. Kiedy wilki zwlekały by zbyt długo, by nas odkopać, raczej umarlibyśmy tam. I od tamtej pory starałam się przezwyciężyć swój "lęk", jednak cały czas powracał.

Postanowiłam jednak nie poddawać się i iść dalej.

- Sier, naprawdę, możemy zawrócić. - powtórzył samiec.

- Nie. Jest dobrze. Chodźmy dalej. - powiedziałam, po czym zaczęłam ostro kaszleć. Arcady spojrzał na mnie z troską. No, co ja poradzę na to, że kiedy czuję się nieswojo i niepewnie, to zaczynam kasłać?

- Na pewno?

- Tak, na pewno. - mówiąc to, ruszyłam dalej przed siebie truchtem, a moje znaki ponownie się zaświeciły, jednak bardzo blado. 

Szliśmy spokojnie co chwila się rozglądając. Było tu pełno lodowych kryształów, usłyszałam też strumyczek, powinien być gdzieś niedaleko. W końcu moim oczom ukazała się wartko płynąca woda, w której zamoczyłam łapę. Była przyjemnie ciepła, czego się nie spodziewałam. Arcady podszedł do mnie i wepchnął mnie tam.

- Co? W ogóle nie jest zimna? - spytał zaskoczony widząc, że nie trzęsę się, ani nie próbuję uciekać, czy coś i nachylił się nad wodą.

- Nie. Wcale. - powiedziałam z kpiącym uśmieszkiem i skorzystałam z okazji, łapiąc basiora obiema łapami i wpychając go do wody, sama odbijając się od niego i lądując na brzegu.

Otrzepałam się szybko i patrzyłam na pływającego w kółko Arc'a. Mimo, że strumyk był dosyć płytki, możliwe było w nim pływanie.

- Chodź, rybo, idziemy dalej. - powiedziałam pewniej, powoli stąpając i oddalając się od strumyka. 

Samiec po chwili mnie dogonił, aż znaleźliśmy się przed czymś w rodzaju szerokiego ołtarza. Dotknęłam wyrzeźbionych na nim run. Spojrzałam na środek, gdzie zostało coś wyryte pismem runicznym. Zaczęłam czytać, jednocześnie cicho szeptać, z każdą chwilą coraz bardziej marszcząc brwi.

- Cholera. - syknęłam cicho, kiedy po przejechaniu dalej, na mojej opuszcze łapy pojawiło się małe pęknięcie z którego poczęła lecieć bordowo-czerwona krew.

- Co się stało? - zapytał Arc podchodząc bliżej.

- Nic. - powiedziałam oglądając swoją łapę. - A było tego nie dotykać... - dodałam cicho i spojrzałam w kierunku ołtarza.

- Co ci jest i co to w ogóle jest? - spytał podchodząc do stołu i wyciągając łapę przed siebie.

- Nie dotykaj! - powiedziałam, odpychając go lekko. - Z starą magią runiczną nie ma żartów. - westchnęłam, po czym spojrzałam mu w oczy. - Natychmiast musimy znaleźć wyjście.

- Ale dlaczego? Sier, co jest? - zaczął znów zadawać pytania.

- Arca- - w tym momencie coś mi przerwało, a mianowicie głośny wstrząs.

< Arcady? >