Wszystko było dokładnie zaplanowane. Obróciła się, a ja zacząłem recytować napisany przez siebie wiersz:
Jesteśmy zupełnie inni,
a jednak tak zbliżeni,
nie jesteśmy dziwni,
jesteśmy odmienni.
Trzymam się z boku,
i schowany jestem w mroku.
Ale coś mówi mi wciąż,
że spotkałem właśnie tą.
Jedyna, z którą pragnę żyć,
bez niej nie mogę tu być.
Możemy poczekać, lepiej się poznamy,
ale wciąż będziemy tacy sami.
Ja- wyrzutek, co nikogo się nie słucha.
Ty- wadera nieśmiała i krucha.
Co ma się stać, teraz się stanie,
więc zadam ci jedno pytanie -
czy moją żoną zostaniesz?
< Imanika? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Zostaw po sobie ślad!